The woman inside (1981)

Jedna z pierwszych produkcji filmowych, która prezentuje kobietę transseksualną przechodzącą korektę płci. Główną bohaterką jest transkobieta, która po powrocie z wojny w Wietnamie, w której zaangażowało się USA (lata 60/70 XX wieku), postanawia w końcu skorygować płeć. Po nawiązaniu kontaktu z lekarzem, który prowadzi ją niejako krok po kroku w kierunku przejścia, obserwujemy w skróconej formie przeobrażanie się Holly w kobietę, z dochodzeniem do etapu operacji na genitaliach. Po drodze przeżywa różne przygody, głównie z mężczyznami, którzy okazują się być bardzo agresywni, wyśmiewający ją. Sama zarabia na życie prowadząc taksówkę. Nawiązuje też romans, ale mężczyzna odrzuca ją w monecie dowiedzenia się że nie jest "prawdziwą" kobietą. Film ma swoje wady, ale należy do pionierskich produkcji z wątkiem kobiet transseksualnych. Nawet dziś, trudno o sensowne dzieła z tym tematem, więc trzeba docenić to, co powstało prawie 40 lat temu.

 Odwołanie do filmu w wersji hiszpańskiej:

Kilka wersji wydań na dvd

Gloria Manon (ur. 1939) odgrywa główną rolę, jako Holly/Hollys

Film był niedostępny przez długi czas do obejrzenia, nie licząc kilku fragmentów.  W końcu jednak ktoś postanowił wrzucić go do sieci...

Ciotka z którą pomieszkuje główna bohaterka, okazuje lekceważenie, nienawiść, niezrozumienie...

Prowadzenie taksówki, zwłaszcza w nocy, bywa niebezpieczne...

Na tzw. grupie wsparcia poznaje kilka osób, pośród których nie brakuje facetów udających kobiety - klasyka w filmach do dzisiaj...

Już po operacji...

Zemsta na wyśmiewającym ją macho (Marco) właśnie wchodzi na etap zaproszenia do seksu...

Mężczyzna z którym nawiązała romans dowiedział się kim jest, i odrzucił ją. Końcówka filmu wskazuje jednak na to, że życie jeszcze przed nią.

It's Time to End the Long History of Feminism Failing Transgender Women

"It's Time to End the Long History of Feminism Failing Transgender Women" - Tina Vasquez

 

It's Time to End the Long History of Feminism Failing Transgender Women - Tina Vasquez

 

 

 

Transfobia, mowa nienawiści, przykład - "Eliza Karat"

Zdarzyło się to ponad pół roku temu na typowym portalu, udającym zainteresowanie czymś więcej jak gejami. Który to dzięki temu ma więcej "kliknięć". "Repliki", czy jakieś "Queery" generują wciąż żenujące treści odnośnie transseksualizmu... Eee, zadomowiła się tam już na dobrze jakaś "transpłciowość" (praktycznie wszędzie w polskich mediach) - na dobrze wciśnięta ignorantom i ignorantkom przez pewnych aktywistów i aktywistki związanych z pewną fundacją. Czy niejaka "Eliza Karat" przedstawia się faktycznie z imienia i nazwiska jakie wpisane w papiery? Nie istotne, faktycznie od pewnego czasu aktywnie poczyna sobie w polskich internetach dla mniejszości LGBT - gdzie za swoje propagowanie nienawiści wobec TS nie zostaje nagradzana banem. Cisgej, cislesbijka, ciskobieta feministka nie wpadnie na pomysł, aby wyrzucić na pysk taką osobę - kwestia mentalności, gdzie jeszcze niedorośli do zrozumienia, czym jest transfobia.
Miałam to już wrzucić wcześniej, ale jakoś tak schodziło - oto świetny przykład nastawienia wobec transseksualnych osób, szczególnie kobiet, ze strony takiej osoby, która wpisuje się w TERF-owskie postrzeganie transseksualizmu. 
Paulina Bożek postawiła się żenującemu gadaniu, dzięki czemu zaistniała w sumie rzadka sposobność zaobserwowania jak kobieta określająca się mianem lesbijki, czy feministki, wyjąca do księżyca że nie ma praw i jest dyskryminowana - zaprezentowała  swój stosunek wobec pewnej grupy społecznej... - a Paulina Bożek broni dyskryminowanych. Dziękuję jej.

18-20.12.2016. na profilu Queer.pl Facebook

Paulina Bożek linkuje do:

Transphobia feminist 

Mowa nienawiści - "Wygląda jak trans"

W jaki sposób niektórzy się kompromitują, nie mając o tym pojęcia? Jeden z przykładów:
W krótkim tekście zamieszczonym na portalu "Na temat" opisano typowe lekceważenie przez sądy ataków personalnych, gróźb.
"Nie można kogoś po prostu zwyzywać. Tu chodzi o coś więcej". Posłanka Pomaska nie odpuści prokuraturze

W komentarzach udzieliło się kilkoro ignorantów, którzy nie mają świadomości że nie różnią się niczym w swym myśleniu od osoby, która zaatakowała, grożąc jej, ową kobietę o nazwisku Pomaska. 

W jednym komentarzu znalazło się kilka "kwiatków" jakiegoś durnia. 

 "Czy ten kark z długimi włosami za Kołakowską to jej córka??? Matka wyglada jak trans, a to coś z tylu jak podstarzały hipis ze sporą nadwagą. Trudno się takim kreaturom dziwić, że przy ładnych kobietach zalewa je krew i tracą nad sobą kontrolę, też by tak chciały wyglądać"

Komentarz do zdjęcia z artykułu:

Gabrielle Tremblay

Kanadysjki film z 2016 roku, "Ceux qui font les révolutions à moitié n'ont fait que se creuser un tombeau", opowiadający o kilku młodych ludziach, weteranów protestów studenckich w 2012 roku, tymi protestami rozczarowanych, daje nam sposobność zetknąć się z transseksualną Gabrielle Tremblay. Która jest na początku korekty, co uwidacznia w jednej ze scen. (ur. 27 lipiec 1990  Kanada).

 Zbiór poezji  "Le ventre des volcans", wydała w 2015 roku.

 O jej udziale w filmie:

 "Ceux qui font les révolutions à moitié n'ont fait que se creuser un tombeau"

Perfomans w jej wykonaniu, gdzie prezentuje się nago, wiąże się z recytowaniem poematu
„Filles-commandos bandées” autorstwa Josée Yvon (zdjęcie po prawej), która odwoływała się w swych tekstach do mniejszości LGBT.

Eksperymentalny film z udziałem Gabrielle Tremblay

International Chrysis (1951 – 1990)

Żyła w czasach, w których kobieta transseksualna musiała szukać swojego miejsca na ziemi poprzez powiązanie m.in. z klubami nocnymi, kabaretami. Natura obdarzyła ją doskonałą twarzą, stąd uchodziła bezproblemowo za kobietę.

W filmie „Q & A” z 1990r., miała charakterystyczną rolę, należąc do grona tych bohaterek, które są uśmiercane. W tej produkcji faworyzuje się prezentowanie „TS” w konwencji transfobicznej. W 1993 roku jej znajoma wyłożyła własne pieniądze aby opowiedzieć o niej w dość skromnym dokumencie filmowym pt. „Split: portrait of a Drag Queen” – czyli osadzając ją w roli która namierza na „karykaturalność”, co przyczynia się do wzmacniania przekonania o tym, że International Chrysis przede wszystkim grała kobietę, a nie że nią była.